قد وقع الفراغ في السادس و العشرين من شهر ذي الحجّة الحرام ( 1357 ) وأنا العبد الضعيف السيّد روح اللَّه بن السيّد المصطفى الخميني الكَمَره‌اى . [ ترجمه : بسم اللَّه الرحمن الرحيم حمد و سپاس از آنِ خدايى است كه از مَكمَن غيبِ هويت ( حضرت احديت ) بر حضرت اسمايى تجلى فرمود و اسماى ذاتى او به حقيقتِ عمايى در حضرت واحديت ظاهر شد ، و جملهء نعوت و صفاتش در احديتِ غيبى وحدت يافت و نعمات وى به وجههء باطنى كسوت يگانگى پوشيد . متعالى و متفرد در عين تشبيه ، و مُتَدانى و متجلى در اصل تنزيه . و او راست كليدهاى ( خزاين ) غيب اسما ، و مُهر شده‌هاى حقايق نعمتها . خدايا ! پس تو پاك و منزهى ؛ اى آن‌كه آمال عارفان به اوج كمال احديتش نرسد و اوهام واصفان از رسيدن به كبرياى هويتش عاجز مانَد ! عظمتت والاتر از آن است كه راه ورود بر واردى دهد ، و آلاى تو مقدستر از آن‌كه محمودِ حامدى شود . اوّليت در عين آخريت و آخريت در عين اوّليتْ توراست ؛ پس تويى كه پرستيده و پرستنده‌اى . بارالها ! تو را به لسان‌هاى پنج گانه‌ات حمد و سپاس مىگوييم در عينِ جمع وجود ، بر آلاى متجلى در غيب و شهود ؛ اى آن‌كه ظاهرى در عين باطن بودن ، و باطنى در عين ظاهر بودن ! پروردگارا ! از تو يارى مىجوييم و به تو پناه مىبريم ، از شرّ وسواسِ خناس ؛ راهزن طريق انسانيت و راهبر ياران خود به جهنم پرتگاه طبيعت ظلمانى . پس ما را به صراط مستقيم ، كه همانا برزخيت كبرا و مقام احديتِ جمع اسماى